Η γενιά που σκότωσε τον Θεό!

"Ο Θεός είναι νεκρός! Ο Θεός παραμένει νεκρός! Κι εμείς τον σκοτώσαμε! Πως να παρηγορηθούμε εμείς, οι φονιάδες των φονιάδων; Κάτω απ’ το μαχαίρι μας μάτωσε ότι πιο άγιο και πιο ισχυρό είχε ως τώρα ο κόσμος – ποιος θα μας καθαρίσει απ’ αυτό το αίμα; Ποιο νερό μπορεί να μας πλύνει; Ποιους εξιλασμούς, ποια ιερά παιχνίδια πρέπει να εφεύρουμε; Το μέγεθος αυτής της πράξης δεν είναι πολύ μεγάλο για μας; Δεν πρέπει να γίνουμε κι εμείς οι ίδιοι θεοί απλώς για να φαινόμαστε άξιοι της;" (Νίτσε)

Φιλοσοφία
Σκοτώσαμε τον Θεό, δηλαδή κατά μια έννοια σκοτώσαμε την Φιλοσοφία. Αρνηθήκαμε την Φύση και προσπαθήσαμε να μεταλαμπαδεύσουμε αξίες και ιδανικά παράταιρα με αυτήν. Θελήσαμε Φιλοσόφους, αλλά εξειδικεύσαμε την Παιδεία για να παράγει εργάτες, συγκεκριμενοποιήσαμε τα ερωτήματα, πειθαρχήσαμε τους Φιλοσόφους. Θελήσαμε Δασκάλους και τους περιορίσαμε στους τέσσερις τοίχους μιας αίθουσας και στην ύλη την εγκεκριμένη περισσότερο από τους ξένους, παρά από εμάς. Θελήσαμε εργάτες, αλλά τους βαπτίσαμε μέσα στην ασυδοσία, τους διδάξαμε την αεργία ως αρετή. ..»»»


Η Φιλοσοφία πέθανε γιατί πέθανε η Παιδεία, γιατί οι ψυχές των παιδιών δεν γέμισαν με όραμα και πρότυπα σωστά, αν όχι ηρωικά. Γεμίσαμε τις καρδιές τους με κενά πρότυπα του εύκολου κέρδους και της ανηθικότητας.

Σκοτώσαμε όντως το βιβλίο, αφήνοντας αργυρώνητους δημοσιογράφους να αναλάβουν την διαπαιδαγώγηση και να την μετατρέψουν σε μαζοποίηση και προπαγάνδα. Ευτελίσαμε την γνώση μετατρέποντας την σε διαβατήριο επαγγελματικής αποκατάστασης και αν, μετατρέποντας τους πτυχιούχους σε πλήθος ανέργων, αντί εκλεκτών επιστημόνων. Σκοτώσαμε όντως την ποίηση γιατί πλέον οι πόλεις μας δεν μπορούν να εμπνεύσουν τίποτα όμορφο, ακόμα και αν είχαμε, μέσα στο ρυθμό ζωής της πόλης, τον χρόνο για να το παρατηρήσουμε, συνεπώς σκοτώσαμε και τις Τέχνες μετατρέποντας όλα αυτά σε αστικά κατάλοιπα που αναδίδουν την δυσοσμία των σκοτεινών στενών της Αθήνας. Κλειστήκαμε σε ανθρώπινες κυψέλες με θέληση να φιλοσοφήσουμε, αλλά ξεχάσαμε ότι οι μέλισσες δεν φιλοσοφούν.

Άνθρωπος

Σκοτώσαμε τον Θεό, δηλαδή κατά μια έννοια σκοτώσαμε τον Άνθρωπο, το δημιούργημα του. Βουτηγμένοι στον καταναλωτικό ευδαιμονισμό και τον γρήγορο ρυθμό ζωής, αφήσαμε στην πόρτα της αστυφιλίας τα αισθήματα μας. Τα ευτελίσαμε κάνοντας τον έρωτα πορνοταινίες, την αδερφοσύνη αδιαφορία, την αγάπη στιγμιαίο συναίσθημα και το μίσος βιντεοπαιχνίδια υψηλής περιεκτικότητας σε βία. Ο άνθρωπος της πόλης που έζησε μέσα στην ατελείωτη βοή των μηχανών κατάληξε πιο απομονωμένος από ποτέ και εν τέλει δικτυώθηκε. Μέσα από την δικτύωση προσπάθησε να αφυπνίσει τα αρχέγονα ένστικτα του για κοινωνικοποίηση το μόνο που κατάφερε είναι να βρει υποκατάστατα φτηνά εκείνων που έχασε στην πορεία που εν τέλει καλύτερα να μην τα έχει βρει. Δόθηκε, μέσα στην ανωνυμία του διαδικτύου, η ευκαιρία σε ανυπόστατους απατεώνες να αποκτήσουν υπόσταση νοθεύοντας έτσι και τα αισθήματα και την γνώση. Αυτό που η τηλεόραση πρώτη προσπάθησε να επιτύχει έγινε τελικά πραγματικότητα μέσα από την μαζικότητα και αμεσότητα του διαδικτύου. Πήγαμε ένα βήμα εμπρός την φράση του καθηγητή Λιαντίνη συνεπώς καθώς ο άνθρωπος δεν πεθαίνει πλέον. Ο άνθρωπος πέθανε και ξημέρωσε η εποχή όχι του Υπερανθρώπου, όπως θα έλπιζε ο Νίτσε, αλλά του Υπανθρώπου. Συγχωρέστε μου τον τόνο, δεν είναι ρατσιστικό το σχόλιο μου. Δεν αφορά τις χιλιάδες των Υπανθρώπων που τριγυρνάνε στους δρόμους και τις πλατείες των Αθηνών. Το δικό τους θέμα θα καλυφθεί με απέλαση και κλείσιμο των συνόρων. Το αληθινό θέμα το οποίο και εξαρχής ήθελα να καλύψω αφορά τον γηγενή πληθυσμό, τους απογόνους της Φυλής που δημιούργησε τον λαμπρότερο Πολιτισμό της Ιστορίας, τους Έλληνες, οι οποίοι με τις κοινωνικές τους δομές να αποδομούνται καθημερινώς και με την ψυχή τους να παραμένει ουσιαστικά μονίμως διψασμένη, οδηγούνται μέσα από την υλιστική έρημο προς τον χαμό, όχι μόνο τον δημογραφικό, αλλά κυρίως τον πνευματικό. Στην γη των ζωντανών νεκρών δεν μένει τίποτα άλλο παρά να εκπέμψουμε το σήμα συγκέντρωσης και επανάστασης. Ένα σήμα που να γράφει "Όσοι ζωντανοί"!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ