«Οι ιδέες προκαλούν φόβο σ'αυτήν την κοινωνία,αλλά ακόμα περισσότερο φόβο μπορεί να προκαλέσει η πίστη:η πίστη σε μια πατρίδα,η πίστη σε μια ιδέα,η πίστη σε μια αγάπη,είναι πράγματα πολύ μεγάλα για όποιον δεν έχει πια καρδιά....»


''Δεν θέλω να πεθάνει το Έθνος μου,το Έθνος αυτό, που τόσα έκαμε στην ζωή του, το έξυπνο,το τόσο ανθρώπινο. Για να το φυλάξω από τον θάνατο πρέπει τώρα να το κάμω πεισματάρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ,στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας είναι και υπερβολικό το αίσθημα που θέλω να δώσω στους Ελληνες. Μόνον έτσι θα ζήσει το ΈΘΝΟΣ.''

''Σε οποίους με κατηγορούν η με περιγελούν, γιατί τους κεντρώ το Εθνικό τους αίσθημα και τους μιλώ αποκλειστικά,θα λέγω:Λοιπόν θέλετε να πεθάνει το Έθνος σας;Αν το θέλετε,πέστε το καθαρά,μην κρυβόσαστε''
ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Κυριάκος Μάτσης:"ου περί χρημάτων των αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής"

«...Αν ο καλός Θεός μας επιφυλάσση την λαμπράν τύχη να δώσωμεν την ζωήν μας για την πατρίδα, τότε η χαρά σας πρέπει να είναι απέραντη. Δεν ξέρω αν μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος καλύτερη τύχη από αυτήν...»

19 Νοεμβρίου, ο κυπριακός Eλληνισμός τιμά ένα από τα πιο επίλεκτα παιδιά του. Τον Σταυραετό του Πενταδακτύλου, τον Κυριάκο Μάτση, που το ηρωικό του τέλος, το φθινοπωρινό εκείνο μεσημέρι του 1958, δεν ήταν τίποτε άλλο από το επιστέγασμα μιας λαμπρής αγωνιστικής πορείας. Ο θάνατός του στο κρησφύγετο του Δικώμου ήταν η φυσική κατάληξη ενός ιδεολόγου, οραματιστή και αγωνιστή, που μπήκε στο καμίνι των εθνικών αγώνων από τα μαθητικά θρανία.

Ο Κυριάκος Μάτσης γεννήθηκε το 1926 στο χωριό Παλαιχώρι της επαρχίας Αμμοχώστου. Σπούδασε γεωπόνος στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια είχε έντονη δραστηριότητα και υπήρξε ιδρυτής της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων (ΕΦΕΚ) Θεσσαλονίκης....»»»»


Με την έναρξη του αγώνα ο Κυριάκος Μάτσης χωρίς δισταγμό και με καμάρι έγινε μέλος της ΕΟΚΑ. Μετά από προδοσία ο Μάτσης συνελήφθηκε και κρατήθηκε στα κρατητήρια της Ομορφίτας. Παρά τα βάρβαρα βασανηστήρια των αποικιοκρατών ο Μάτσης δεν λύγισε και ανάγκασε τον στρατάρχη Χάρντινγκ για πρώτη φορά να επισκευτεί κάποιον κατάδικο. Του πρότεινε μάλιστα για να συνεργαστεί μαζί του το υπέρογκο ποσό για την εποχή 500.000 λίρες συν προστασία. Η απάντηση όμως του παλληκαριού μας ήταν "ου περί χρημάτων των αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής" αναγκάζοντας τον Χάρτινγκ να φύγει εκνευρισμένος από τα κρατητήρια.

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1956, ο Κυριάκος Μάτσης δραπετεύει από τα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς και διορίζεται Τομεάρχης της επαρχίας Κερύνειας. Ως αντάρτης καταζητούμενος δεν χάνει την επαφή με τους φίλους και συγγενείς του. Γράφει τον Φεβρουάριο του 1958 στο νεαρό εξάδελφό του Συμεών Μάτση:

«… Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πέτρα την καρδιά, για να σταθούμε άξιοι του χρέους μας. Δοκίμασα πιο έντονο τον πειρασμό όταν περαστικός για λίγες μέρες από το χωριό ήμουν υποχρεωμένος να μην πάω να δω τους δικούς μου. Ήταν βέβαιο πως κάποτε θα τους ρωτούσαν αν με είδαν και έπρεπε να λεν «όχι» και να μπορούν να ορκιστούν γι’ αυτό. Μα έτσι θα είναι και πιο έντονη η χαρά όταν βρεθούμε τη μέρα της ΝΙΚΗΣ. Αν όμως η επιταγή της πατρίδας μάς φυλάξει μια άλλη μοίρα, τότε θ’ αγάλλεται η ψυχή μας απ’ τα ουράνια σαν συντροφιαστά με τα άλλα αδέλφια στον μεγάλο γιορτασμό θα πανηγυρίσουμε»....

Στις 19 Νοεμβρίου του 1958 μετά από νέα προδοσία οι Βρετανοί περικυκλώνουν το κρυσφήγετο του στο χωριό Δίκωμο. Ενώ οι Βρετανοί του ζητούν να παραδοθεί αυτός απαντάει «Όχι. Δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας»

Οι Βρετανοί κατά την προσφιλή τακτική τους έριξαν χειροβομβίδες στο κρυσφήγετο του αγωνιστή της ΕΟΚΑ, με αποτέλεσμα να καεί ζωντανός.

-Έντεκα μήνες πριν από το πέρασμα τού Μάτση στην αθανασία, σε επιστολή προς τους γονείς του, φανερώνει το πώς θα αντιμετώπιζε το τελευταίο προσκλητήριο της πατρίδας:

«Πιστεύουμε ότι κάθε θυσία μας δεν πηγαίνει άδικα και εσείς να είστε περήφανοι για μας. Αν ο καλός Θεός μας επιφυλάσση την λαμπράν τύχη να δώσωμεν την ζωήν μας για την πατρίδα, τότε η χαρά σας πρέπει να είναι απέραντη. Δεν ξέρω αν μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος καλύτερη τύχη από αυτήν. Και δεν μπορώ να σκεφθώ γονείς που να είναι πιο περήφανοι παρά για τα παιδιά τους που έπεσαν για την πατρίδα»....

Με τον θάνατο του ο Κυριάκος Μάτσης έγραψε ακόμη μια λαμπρή σελίδα στην Ελληνική ιστορία αλλά και στον ηρωϊκό αγώνα της ΕΟΚΑ. Σε αντίθεση με άλλους ο ήρωας μας σαν γνήσιος Έλληνας προτίμησε την αρετή από τα λεφτά.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ


»»»Διαβάστε Περισσότερα»

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Ο Μύθος του Πολυτεχνείου...

Τα στοιχεία:

1. Η υπ’ αριθμόν 33437 αναφορά της συγκλήτου του Πολυτεχνείου της 11/10/1975, προς τον εισαγγελέα Δ. Τσεβάν, που επιβεβαιώνει ότι κανένας σπουδαστής δεν σκοτώθηκε κατά το τριήμερο
2. Η μαρτυρία του πρυτάνεως του Ε.Μ.Π. Κωνσταντίνου Κονοφάγου στις 20/1/1975, στο πενταμελές εφετείο Αθηνών, ότι μέσα στο πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς φοιτητής και τα ίδια βεβαιώνει και στο βιβλίο του « Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου» 1982 με την προσθήκη ότι ούτε κανείς άλλος πολίτης έχασε την ζωή του μέσα στο Πολυτεχνείο.
3. Μολονότι το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος απεφάσισε, κατόπιν εντολών του τότε υπουργού Δημοσίων Έργων και μετέπειτα Δικαιοσύνης Γ.Α.Μαγκάκη, να απονείμη «τιμητική σύνταξη» στις οικογένειες των σπουδαστών που «έχασαν την ζωή τους στο Πολυτεχνείο», ουδείς δικαιούμενος ή μαυροφορεμένη μητέρα ανευρέθη ή έλαβε την ανωτέρω σύνταξιν, που παρέμεινε τελικώς αζήτητη...»»»


  1. Στην μαρμάρινη πλάκα ( την οποίαν απεκάλυψεν ως Πρωθυπουργός το 1988 ο Ανδρέας Παπανδρέου) και η οποία εναποτέθη πλησίον της μεγάλης ασώματης κεφάλας, στο χώρο «της θυσίας» στο Πολυτεχνείο, τελικώς έχουν αναγραφή δεκαοκτώ ονόματα με την μισοσβυσμένη πλην όμως αναγνώσιμη, διευκρινιστική περιγραφή, «Φοιτητές που έδωσαν την ζωή τους για τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944». Δηλαδή ελλείψει, ευτυχώς, θυμάτων, στον αποκαλούμενο «ιερό χώρο » θυσίας, της λογικής και της αλήθειας μάλλον ή φανταστικών νεκρών αγωνιστών, επιστρατεύθησαν οι φοιτητές του 1941-1942!! .
  2. Τα ατυχή θύματα των γεγονότων του Νοεμβρίου 1973,Το πρωτότυπο του πορίσματος Γ. Σαμπάνη που όλα τους σκοτώθησαν έξω και μακριά από το Πολυτεχνείο επιβεβαιώθησαν από το υπ αριθμόν 677/1975 παραπεμπτικό βούλευμα και την υπ αριθμόν 723/1975 απόφαση του πενταμελούς Εφετείου Αθηνών από τα οποία προέκυψε ότι οι πολίτες που σκοτώθησαν κατά το τριήμερο των συγκρούσεων είναι συνολικώς 23.
  3. Όμως με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία κατόπιν εντολής του τότε υπουργού Δημόσιας τάξεως Γ. Σκουλαρίκη επαναφέρθη στην ενεργό υπηρεσία με τα εύσημα του αντιστασιακού και ανέλαβε αστυνομικός διευθυντής ο Γ. Σαμπάνης . Η έρευνα του αστυνομικού διευθυντού Γ. Σαμπάνη κατέληξε στην διαπίστωση ότι κατά το τριήμερο έχασαν την ζωή τους συνολικώς δώδεκα.
»»»Διαβάστε Περισσότερα»

Ηλένια Ασημακοπούλου: μια ηρωίδα μαϊμού του Πολυτεχνείου..

Με τα τόσα ψέματα που κυκλοφόρησαν και κυκλοφορούν γύρω από το «Πολυτεχνείο», κοντεύει να χάσει την αίγλη της η Ηλένια Ασημακοπούλου, το «ωραιότερο» ψέμα της περιπτώσεως.
Η «θλιβερή» ιστορία της Ηλένιας - για όσους δεν την ξέρουν ή δεν τη θυμούνται - έχει έτσι:...»»»


ην πρώτη επέτειο του «Πολυτεχνείου», το 1974, ανάμεσα στα λουλούδια και τις φωτογραφίες υπαρκτών και ανύπαρκτων «νεκρών» (σύγχρονων και παλαιότερων, μια και είχαν βάλει φωτογραφίες σκοτωμένων του 1944, του 1950 κ.λπ.) που γέμισαν το πολύπαθες κτίριο, τις μάντρες, τις αυλές και τα κάγκελα του, ήταν και το σκίτσο μιας ωραιότατης κοπέλλας. Δίπλα του, στο ίδιο κάγκελο - που έμεινε στην «ιστορία» σαν «Της Ηλένιας το κάγκελο» - υπήρχε ένα σημείωμα με τα εξής δακρύβρεχτα:

«Την λένε Ηλένια Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει».

Το «δράμα» το πήραν οι εφημερίδες, μία από αυτές, δε - η «Αυγή» - έγραψε, κατά λέξη, τα εξής κάτω από το σπαραξικάρδιο τίτλο: ΤΙ ΑΠΟΓΙΝΕ Η ΗΛΕΝΙΑ ΜΟΥ; Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ και τον υπότιτλο: «Ηλένια Ασημακοπούλου. Χτυπήθηκε στις 17 Νοέμβρη στη Στουρνάρα από σφαίρα. Τι απόγινε», λέει:

«Το σκίτσο της μικρής κοπέλλας με το τραγικό ερώτημα κρεμόταν από τα κλαδιά της ελίτσας που φυτεύθηκε στο χώρο του Πολυτεχνείου. Αργότερα τοποθετήθηκε κι αλλού, κι αλλού, ανάμεσα στα λουλούδια. Με το ίδιο πάντα ερώτημα: «Τι απόγινε;».

Ολότελα τυχαία χθες βρεθήκαμε δίπλα σε ένα αγόρι κι από εκεί ξεκινάει μια ακόμα τραγωδία όπως την αφηγείται το ίδιο:

- Είμασταν μαζί με την Ηλένια μέσα στο Πολυτεχνείο. Μετά την εισβολή, βγήκαμε δίπλα - δίπλα από την έξοδο της Στουρνάρα. Ένας οπλισμένος τη σημάδεψε εν ψυχρώ και οι σφαίρες τη βρήκαν στην πλάτη. Ακούμπησε πάνω μου βγάζοντας αίμα από το στόμα και έπειτα έπεσε. Με συλλάβανε και στην Ασφάλεια μου πήραν το πουλόβερ μου που ήταν κόκκινο από το αίμα της. Δεν τους μίλησα καθόλου για την Ηλένια, για να την προφυλάξω, αν ζούσε...

Όταν με άφησαν, το Φλεβάρη του '74, πήγα στο Χαλάνδρι όπου έμενε με την οικογένεια της. Μα οι γονείς της με το μικρότερο αδελφό της είχαν εξαφανιστεί και στο σπίτι έμεναν άγνωστοι. Όσο κι αν ρώτησα δεν ήξεραν τίποτα. Ούτε κι από το σχολείο της, το Κολέγγιο Αγ. Παρασκευής, έβγαλα άκρη.

Ίσως οι γονείς της φοβήθηκαν για το δεύτερο παιδί τους κι εξαφανίστηκαν.

Όλα αυτά δεν τα κατέθεσα στον κ. Τσεβά, γιατί φοβόμουν.

Ο νεαρός σπουδαστής εγκατέλειψε όλες αυτές τις μέρες τα μαθήματα του, τοποθέτησε, όπου νόμιζε καλύτερα στο χώρο του Πολυτεχνείου ένα σκίτσο της φτιαγμένο πριν από τα γεγονότα, προσθέτοντας την αγωνία του: «Τι απόγινε;».

Το όνομα του νέου είναι Γιάννης Ηλιόπουλος της Ηλεκτρονικής Σχολής».

Σε λίγο όμως αποκαλύφθηκε πως το σκίτσο της «δολοφονημένης» Ηλένιας - στο οποίο τόσοι φοιτητές και τόσες φοιτήτριες γονυπέτησαν δακρυσμένοι - ήταν παρμένο από διαφήμιση σαμπουάν της αγγλικής εταιρίας «ΜΠΡΕΚ» και είχε δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και στην αγγλική έκδοση του τριμηνιαίου «Βογκ» (το σκίτσο της διαφημίσεως - είναι «παστέλ» - το φιλοτέχνησε ο Άγγλος ζωγράφος Νικόλας Ήγκον και ως μοντέλο ποζάρησε η Νεοζηλανδή Νάνσυ Κρίντλαντ, γνωστό και πανάκριβο φωτομοντέλο, που από ηλικίας 4 χρονών ζει στο Λονδίνο).

Μετά τη διαπίστωση της απάτης, πανικόβλητοι οι διοργανωτές του πανηγυριού έσπευσαν να παραπέμψουν σε δίκη τον Ηλιόπουλο - από το όνομα του φαίνεται «γέννησε» την Ηλένια - ο οποίος καταδικάστηκε (άρον - άρον, στις 18 / 2 / 75) σε φυλάκιση οκτώ μηνών.

Πάντως, μπορεί να καταδικάστηκε και όλοι οι κουλτουριαραίοι να έριξαν σ' αυτόν όλες τις κατάρες «του απάνω κόσμου», αλλά εκείνος είχε «κερδίσει»: Το όνομα της Ηλένιας εκφωνήθηκε πρώτο στον πίνακα των νεκρών και σε αυτήν κατατέθηκαν τα περισσότερα στεφάνια, με πρώτο και καλύτερο εκείνο της Ιωάννας Τσάτσου - συζύγου του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας - η οποία μάλιστα, γονάτισε μπροστά στο σκίτσο και δάκρυσε. Ο πανίσχυρος, δε, τότε Καραμανλής, ζήτησε φωτογραφία του σκίτσου.

Η περίπτωση, όμως, έχει και ένα δίδαγμα: Και στο θέμα αυτό την «πλήρωσε» ένα απλό ανθρωπάκι, ενώ δώδεκα ολόκληρα χρόνια τώρα οι βιαστές της μνήμης του Έθνους - με τους ψιθύρους και τις «διαβεβαιώσεις» τους για «εκατόμβες» κ.λπ. - κλονίζουν την εμπιστοσύνη του Λαού στη Δικαιοσύνη και με τα ολέθρια ψέματα τους, αναμοχλεύουν πάθη και μίση, χωρίς να πάθουν τίποτα.

Οι ίδιοι, μάλιστα, κάθε φορά «παράγοντες» με υποκρισία - αφού ξέρουν ποια είναι η αλήθεια! - μετέχουν στις παραπλανητικές τελετές, θεατρινίζουν και κάνουν το κάθε τι για «να τους πιάσει ο φακός» και να φιγουράρουν «θλιμμένοι προσκυνητές» στις εφημερίδες και την τηλεόραση. Και φτάσαμε σε σημείο να πάει «εν σώματι» η Βουλή πριν από λίγα χρόνια εκεί και να αφιερώσει ο αλήστου μνήμης Παπαοπύρου τη συνεδρίαση «σε εκείνους που θυσίασαν ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΧΩΡΟ τη ζωή τους», χωρίς να τον «τσιμπήσει» ο Εισαγγελέας για τη βάναυση προσβολή της Δικαιοσύνης που διέπραττε, αφού εκείνος - καθώς και οι άλλοι που τον συνόδευαν - γνώριζε ότι το δικαστήριο είχε δεχτεί πως κανένας δεν είχε σκοτωθεί στο Πολυτεχνείο.

πηγη:Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ



»»»Διαβάστε Περισσότερα»

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:Η ΗΡΩΪΚΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΜΜΟΡΙΤΩΝ

«Η κοπέλλα δεν βγάζει καμμιά κραυγή, κανένα βογγητό. Μόνο ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, φωνάζει. Οι συμμορίτες τήν έδερναν άλύπητα, τή βασάνιζαν, τήν παραμόρφω­ναν.»

Τον Νοέμβριο του 1946 έλάχιστα Τάγματα προκαλύψεως είχαν συγκροτηθή. Ό ‘Ελληνικός λαός μετά τήν πολλαπλή κατοχή και τήν κομμουνι­στική σφαγή των τελευταίων ετών, προσπαθούσε νά περιμαζέψη ότι του άπέμεινε. Σ’ όλόκληρη τήν Εύρώπη επικρατούσε ήσυχία και οί λαοί της είχαν ήδη άρχίσει εντατικά τήν άνοικοδόμησι των έρειπίων τους. Ετσι και στο Σκρά, τήν έδρα τοϋ 564 Τάγματος Πεζικού έπικρατούσε απόλυτη ήσυ­χία. Οί στρατιώτες, νέα παιδιά που είχαν στρατευθή γιά νά ύπηρετήσουν τή θητεία τους και νά φυλάξουν τά σύνορα έκοιμώντο ήσυχοι και αμέρι­μνοι.

Εκείνο τό βράδυ, τή χαραυγή της 15 Νοεμβρίου τοΰ 1946, βρήκαν οί κομμουνιστοσυμμορίτες νά πλήξουν τό Σκρά.
...»»»

τά γύρω ύψώματα είχαν συγκεντρωθή, κυρίως άπό τή Γιουγκοσλαβία 800 περίπου συμμορίτες πάνοπλοι. Δολοφόνοι, σφαγείς της κατοχής, του Δεκεμβρίου, βιαστές, Νοφίτες, κατάδικοι τού κοινού ποινικού δικαίου, όλη ή άφρόκρεμα τού Κ.Κ.Ε. και τού «Δημοκρατικού Στρατού». Και στόχος, όχι μόνον τό Τάγμα και οί άξιωματικοί του, άλλά και οί άπλοι στρατιώτες, οί κάτοικοι τού Σκρά, ό Λαός – αυτός ό μεγάλος εχθρός του κομμουνισμού

Μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό και τή δολοφονία τών 5 άξιωματικών και 40 στρατιωτών, ή μανία τών συμμοριτών ξέσπασε έναντίον τών άθώων και φιλησύχων κατοίκων τού Σκρά. Οί λίγοι πού είχαν άπομείνει μετά τις σφα­γές τών κατακτητών και τών κομμουνιστών, ήξεραν τώρα τι τούς περίμε­νε… έκλαιγαν… Ηξεραν πώς αύτό πού τούς περίμενε τώρα πιά, δεν ήταν μιά καταστροφή, ήταν ξεθεμέλιωμα, ξερίζωμα, άφανισμός. Τά άνθρωπόμορφα τέρατα ξεχύθηκαν σάν άγρια θηρία μέσα στό χωριό. Αρπαζαν μέσα άπό τά σπίτια τούς πατεράδες, τούς άνδρες, τούς άδελφούς, βίαζαν τις κοπέλλες. Ό θρήνος τών γυναικών και τά ξεφωνητά τών παιδιών δέν τούς συγκινούσαν.

Πρώτη πιάστηκε και σύρθηκε στήν πλατεία τού χωριού η Βασιλική Παπαθανασίου. Ηταν ή δασκάλα τού χωριού, ή ‘Ελληνίδα δασκάλα, ό μεγά­λος έχθρός του Κ.Κ.Ε. και τών Βουλγάρων συμμοριτών του. Η ‘Ελληνίδα δασκάλα πού με ύπομονή και καρτερικότητα κατώρθωνε νά ριζώνη στις ψυχές τών μικρών και τών μεγάλων, τά ιδεώδη τής ελληνικής φυλής.

Η Βασιλική Παπαθανασίου ήταν γεννημένη και μεγαλωμένη στό Σκρά. Ηταν κόρη Ιερέως και ό άδελφός της, Υπολοχαγός, είχε σφαγιασθή άπό τούς Έαμοβουλγάρους. Έτσι, ή μικρή δασκάλα είχε ποτισθή όλόκληρη άπό τήν άγάπη γιά τήν ‘Ελλάδα και τήν αύτοθυσία για τήν Πατρίδα της, κι αύτά προσπαθούσε νά μεταλαμπαδεύση στις καρδιές και τις ψυχές τών μικρών παιδιών πού ή Πατρίδα τής έμπιστεύθηκε. Μόνη στό χωριό, ριζωμένη, δεμένη με τή μοίρα του τόπου πού γεννήθηκε, μαζεύοντας στό πατρικό της σπίτι, γιατί τό σχολείο είχε καεί, τά παιδιά τού χωριού, μικρά και μεγάλα, προσπαθούσε νά τά κάνη νά νοιώσουν πώς κάθε σπιθαμή του μικρού τους χωριού είναι πολύ άκριβά πληρωμένη και οτι είναι δικό τους και δικό τους πρέπει νά μείνη, γιατί τό χώμα του άχνίζει άπό αίμα και ιδρώτα έλληνικό.

Σάν δασκάλα άκριτικής περιοχής, είχε νοιώσει βαθειά τήν άποστολή της. Δέν περιοριζόταν μόνο στό κύριο έργο της, άλλά με λόγια, μέ έργα, μέ τό παράδειγμά της φρόντιζε νά τονώση τό εθνικό φρόνημα τών νέων και νά έξυψώνη τό πνευματικό έπίπεδο τών κοριτσιών. Ηταν ένας φάρος πού φώτιζε όλο τό χωριό και σκόρπιζε τό ζοφερό πνευματικό σκοτάδι, πού τόσο τό χρειαζόταν ό κομμουνισμός γιά νά μπόρεση νά είσχωρήση στις τυφλές ψυχές. Κι ό φάρος έπρεπε νά γκρεμισθή. Οί φάροι γιά τούς δολοφόνους του Κ.Κ.Ε. είναι άσπονδοι έχθροί…

Μπροστά ή μικρή δασκάλα του χωριού και πίσω της τριάνταπέντε ακόμη Ελληνες, σύρθηκαν στήν πλατεία του χωριού.

Ή λύσσα τών κομουνιστοσυμμοριτών ξέσπασε, εκεί μπροστά σε όλους, στό αδύνατο κορμί τής άμοιρης κοπέλλας.
Παιδεύουν, βασανίζουν επι ώρες τό κορμί της για νά δαμάσουν την ψυχή.
Ξεριζώνουν τις τρίχες του κεφαλιού της, λες και θέλουν νά τραβήξουν μέσα άπό τό φωτισμένο μυαλό της τήν ‘Ελλάδα.

Η κοπέλλα δεν βγάζει καμμιά κραυγή, κανένα βογγητό. Μόνο ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, φωνάζει. Οι συμμορίτες τήν έδερναν άλύπητα, τή βασάνιζαν, τήν παραμόρφω­ναν.

Τής ζητούσαν έπίμονα, έπιτακτικά νά φωνάξη ΖΗΤΩ Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ. Και όλα άμέσως θά σταματούσαν. Ή κοπέλλα επέμενε. Μόνο μιά κραυγή άκούγονταν άπό τό φλογισμένο στόμα της: ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ!

Οί μυσαροί πράκτορες τού σλαβισμού έξαλλοι, αποτρόπαιοι δολοφόνοι, τής έκοψαν τά δάκτυλα τού χεριού, γιατί μ’ αύτά τολμούσε νά μαθαίνη στά παιδάκια νά γράφουν ‘Ελληνικά. Μά ή δασκαλίτσα έμεινε απτόητη. Ελληνίδα. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, άκουγόταν άπό τό στόμα της. Οί συμμορίτες τού Κ.Κ.Ε. ήσαν πλέον έκτος έαυτού. Δεν μπορούσαν άλλο νά άκούουν τό ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, και τής έκοψαν τή γλώσσα.

Ή δασκάλα τού Σκρά, φωτεινό σύμβολο, σύμβολο μοναδικό σ’ ολόκληρη τήν Ιστορία μας δεν άντεξε άλλο. Έκεί στήν πλατεία τού χωριού, άφησε τήν τελευταία της πνοή. Μέχρι τότε φώτιζε μόνο τό μικρό της χωριό. Άπό τότε φωτίζει όλόκληρη τήν Ελλάδα.

Έκεί πού μαρτύρισε ή Βασιλική Παπαθανασίου, ύπάρχει ή προτομή της. Όποιος περάσει άπό έκεί, άς ρωτήση τους χωρικούς, γιά νά μάθη κι άπό εκείνους τήν ιστορία της. Κι άς άνάψη ένα κερί, σέ μιά πραγματική μάρτυρα.

Αυτή είναι η ιστορία, ή πρώτη μάχη τής ξενοκίνητης Βουλγαροκομμουνιστικής έπιβουλής κατά τής Ελλάδος.

(“ΞΕΝΟΚΡΑΤΙΑ” εκδ.Επίκαιρα σελ.87)

»»»Διαβάστε Περισσότερα»

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Ιδεολογικό Βιβλιοπωλείο ΝΕΑ ΣΠΑΡΤΗ

Ιδεολογικό Βιβλιοπωλείο ΝΕΑ ΣΠΑΡΤΗ
\
.






.

Λίστα ιστολογίων 1

GreekBloggers.com,

SYNC BLOGS

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ - ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ - ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΑΛΑΙΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ...

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΑΛΑΙΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ...

Unique Visitors

Page Hits

ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΒΙΝΤΕΑΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟ "youtube"




  © Blogger template 'Grease' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP